วีซ่า ใบอนุญาตทำงาน และการเข้าเมือง

กรณีทั่วไป นายจ้างมักต้องแสดงทุนชำระแล้วประมาณสองล้านบาทต่อพนักงานต่างชาติหนึ่งคน และมีพนักงานไทยประมาณสี่คนต่อใบอนุญาตหนึ่งใบ พร้อมประวัติการยื่นภาษีและประกันสังคมที่เรียบร้อย ทั้งนี้กิจการที่ได้รับส่งเสริม BOI และวีซ่าบางประเภทได้รับการผ่อนปรน เราจะตรวจตัวเลขจริงของบริษัทก่อน เพราะคำขอที่ไม่ผ่านเกณฑ์เหล่านี้ทำให้เสียเวลาหลายเดือน

ไม่ได้ การทำงานโดยไม่มีใบอนุญาตเป็นความผิดทั้งฝ่ายลูกจ้างและนายจ้าง เราจึงวางกำหนดวันเริ่มงานให้สัมพันธ์กับการยื่นคำขอ เพื่อไม่ให้มีการทำงานในช่วงที่ยังไม่ได้รับอนุญาต

เป็นการอนุญาตสองอย่างจากสองหน่วยงาน วีซ่า (สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง) ให้สิทธิพำนัก ส่วนใบอนุญาตทำงาน (กรมการจัดหางาน) ให้สิทธิทำงาน ทั้งสองต้องมีผลอยู่เสมอและวันหมดอายุเกี่ยวพันกัน หากอย่างหนึ่งสิ้นผล อีกอย่างมักได้รับผลกระทบตามไปด้วย

ไม่ได้ ใบอนุญาตผูกกับนายจ้างและลักษณะงานที่ระบุไว้ การเปลี่ยนนายจ้างจึงต้องยื่นคำขอใหม่ และการลาออกกระทบการขออยู่ต่อที่อ้างอิงงานเดิม การย้ายงานจึงต้องจัดลำดับขั้นตอนไม่ให้เกิดช่องว่างในการอนุญาตทั้งสองด้าน

กรอบเวลาโดยประมาณสำหรับคำขอที่เตรียมเอกสารครบถ้วน: IMMIGRATION_TIMEFRAME ส่วนขอบเขตว่าสำนักงานเป็นผู้ยื่นรายการใดบ้าง: IMMIGRATION_FILING_NOTE

ยังไม่ได้ วีซ่า Non-B ให้สิทธิพำนักเพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจ แต่การทำงานต้องมีใบอนุญาตทำงานจากกรมการจัดหางานด้วย คำขอทั้งสองจึงต้องเตรียมไปพร้อมกัน เพราะต่างฝ่ายต่างอ้างอิงเอกสารของกันและกัน

บางกรณีทำได้ การเปลี่ยนประเภทการตรวจลงตราภายในประเทศทำได้เฉพาะกรณีที่กำหนด และต้องมีระยะเวลาการอนุญาตให้พำนักเหลืออยู่ไม่น้อยกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำ ณ วันยื่น หากไม่เข้าเงื่อนไข ต้องยื่นที่สถานทูตในต่างประเทศแทน เราจะประเมินเส้นทางที่เหมาะสมก่อนที่กำหนดเวลาจะบังคับให้เลือก

ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับสาระของบริษัท ทั้งประวัติการยื่นภาษี ประกันสังคม งบการเงิน และการจ้างพนักงานไทยจริง การพิจารณาการขออยู่ต่อดูที่นายจ้างพอ ๆ กับตัวผู้ยื่น งานด้านการปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างปีจึงเป็นสิ่งที่ทำให้การต่ออายุปีถัดไปเป็นเรื่องปกติ